همشهری آنلاین -رابعه تیموری:بانوان روستای شمشیر، کوهنورد و ورزشکار حرفه‌ای نیستند، اما از کوه‌های کوهستان شاهو و کوه‌گسفید تا قره‌داغ و حاجی‌ابراهیم را زیر پا گذاشته‌اند و دورهمی‌های گاه و بی‌گاهشان پای چشمه‌هایی که از رودهای سیروان و لیله تا روستای شمشیر کشیده شده،حال و هوای طبیعت‌گردی دارد تا جایی که در شبکه‌های اجتماعی حسابی معروف شده‌اند. آنها در این کوهنوردی و طبیعت‌گردی‌ها علاوه بر تکاندن فکر و خیال‌های خانه و زندگی، کوه و دره‌های اورامان را هم پاک و پاکیزه می‌کنند و با کوله‌باری از اطلاعاتی که در کلاس‌های آموزشی پیشگیری ازاعتیاد می‌آموزند، به خانه برمی‌گردند. باعث‌وبانی این دورهمی خاص زنان روستای شمشیر، خاور خانم است. خاوررحمانی، در پیمودن پستی و بلندی‌های منطقه اورامان و فتح قله‌های البرز و سهند و سبلان تجربه‌هایی گران دارد، اما آنچه زنان پیر و جوان هم‌ولایتی‌اش را با او همراه و همنورد کرده، شباهت خلق‌وخوی صبور و مهربانش به طبیعت بکر اورامان است.
یک قرار زنانه
قرار خاور خانم با زنان روستا، آخر هفته‌هاست. آنها هر پنجشنبه چند ساعتی فکر و خیال و دغدغه‌های خانه و همسر و بچه‌ها را زمین می‌گذارند و به دل کوه می‌زنند. این قرار هفتگی آنها از حدود ۷سال پیش آغاز شده است. بانوان روستای شمشیر می‌دیدند هر بار که خاور خانم با مشکلات فراوان به یک قله جدید صعود می‌کند، سرحال‌تر و قبراق‌تر از پیش به باغ گردو اش رسیدگی می‌کند و بهتر از قبل از پس کشت و کار زمین کشاورزی‌اش برمی‌آید. خاور خانم سال‌ها پیش که کوهنوردی برای اهالی روستای شمشیر ورزشی مردانه به شمار می‌آمد، کوه‌های مختلف را زیر پا گذاشته، اما باتجربه بودن بانوی مهربان روستا در کوهنوردی، تنها دلیلی نیست که زنان شمشیری را با او همراه کرده است. خاور خانم می‌گوید: «روستای ما کوچک است و همه همدیگر را می‌شناسند. سال‌های اول کار من راحت نبود و جمع کردن این تیم طول کشید اما کم کم مردان روستا چون من را می‌شناسند اعتماد کردند و رضایت دادند زنانشان هر هفته به کوه و طبیعت بیایند.» طبع مادرانه خاور خانم باعث شده در دل طبیعت هم غمخوار و محرم اسرار جوان‌ترها باشد و هر وقت دل آنها را غصه‌دار و پرگره می‌بیند، با تجربیات مادرانه‌اش کمک حالشان می‌شود.
حفاظت از طبیعت؛ مبارزه با اعتیاد
بانوان شمشیری هرقدر تلاش می‌کنند دورهمی‌های زنانه هفتگی‌شان را فارغ از دغدغه‌ها و عادت‌های معمولشان بگذرانند، کدبانوگری و عرقشان به طبیعت اورامان، رهایشان نمی‌کند و هر جایی که می‌رسند برای جمع‌آوری زباله‌های گوشه و کنار کوه‌ها و رودخانه‌ها، آستین‌هایشان را بالا می‌زنند و تا از پاکیزه شدن آنجا خاطرجمع نشوند،بساطشان را جمع نمی‌کنند: «ما عضو انجمن حفاظت از محیط‌زیست و منابع طبیعی هستیم و در طبیعت‌گردی‌هایمان وقتی می‌بینیم طبیعت بکر و زیبا با زباله‌های به‌جا مانده از گردشگران آلوده شده است، نمی‌توانیم بی‌تفاوت بمانیم.» حفاظت از سلامت و پاکیزگی کوه‌ها، رودها و دره‌ها یکی از کارهایی است که زنان ورزشکار روستا دسته‌جمعی انجام می‌دهند و برگزاری کارگاه‌های آموزشی مبارزه با اعتیاد از برنامه‌های دیگری است که خاور خانم به‌عنوان چاشنی طبیعت‌گردی‌های اعضای گروهش تدارک می‌بیند. او می‌گوید: «مراقبت و حفاظت از همسر و فرزندان در مقابل خطراتی مانند اعتیاد از وظایف همسران و مادران است و عضویت ما در جمعیت مبارزه با اعتیاد باعث می‌شود برای مراقبت از عزیزانمان اطلاعات و توانایی بیشتری داشته باشیم.»
بدون محدودیت سنی
در میان ۸۰بانوی کوهنورد و طبیعت‌گرد روستای شمشیر از خانم‌های جوان ۲۰ساله تا بانوانی که دهه پنجم زندگی را پشت‌سر گذاشته‌اند، دیده می‌شوند و سلامتی نخستین ارمغان این دورهمی برای آنهاست: «بسیاری از خانم‌های گروه پیش‌از اینکه طبیعت‌گردی و کوهنوردی را شروع کنند، مشکلات جسمی زیادی داشتند و توانستند با ورزش و آشتی با طبیعت از ناراحتی‌ها و بیماری‌هایی مانند کمردرد و زانودرد آسوده شوند.»
همسران همنورد
عشق خاور خانم به فتح کوه‌های سر به فلک کشیده از روزی گل کرد که پیاده‌روی‌های دو نفره او و همسرش به کوهپیمایی رسید. او تعریف می‌کند: «من از نوجوانی ورزشکار بودم و در مدرسه پینگ‌پنگ و والیبال بازی می‌کردم، اما بعد از ازدواجم، گرفتاری‌های خانه و زندگی و مشکلات بچه‌داری نگذاشت ورزش را ادامه دهم. وقتی بچه‌ها بزرگ‌تر شدند، گاهی با همسرم که کوهنورد و ورزشکار است، همراه می‌شدم و با هم به کوه و دشت‌های اورامان می‌رفتیم.»
این همنوردی سرخوشانه باعث می‌شود خاور خانم تصمیم بگیرد یک کوهنورد حرفه‌ای شود: «وقتی شنیدم چند کوهنورد پاوه‌ای قرار است به دماوند صعود کنند، من و همسرم با آنها همراه شدیم و من با همان لباس محلی و بدون خستگی قله ۵هزارو٦١٠ متری را طی کردم.» پس‌ازآن خاورخانم با عضویت در هیأت کوهنوردی پاوه، کوهنوردی را حرفه‌ای دنبال و همراه با کوهنوردان، از سبلان تا الوند را فتح کرده است تا در تجربه کوهنوری‌هایشان قله‌هایی با ارتفاع ۳ هزار یا ۴ هزار متری داشته باشند. مادر مهربان خانواده رحمانی که در کنار مشغله‌های کدبانوگری و مادری برای ۴فرزندش، کوهنوردی را دنبال می‌کند، می‌گوید: «ورزشکار بودن و سلامتی مادر خانواده باعث می‌شود بهتر بتواند به فرزندان و اعضای خانواده‌اش رسیدگی کند. اگر زن و مادر خانواده شاد باشد، این شادی را با خود به خانه می‌آورد و همه احساس بهتری دارند.» خاور خانم بعد از ازدواج در کنار ورزش، تحصیلاتش را هم ادامه داده است: «من وقتی ازدواج کردم، ۱۶ساله بودم و نتوانستم دوره دبیرستان را تمام کنم، اما بعد از آنکه فرزندانم از آب و گل درآمدند، تحصیلاتم را تا دیپلم ادامه دادم.»
بیشتر بخوانید:پزشک سبزواری اولین بانوی ایرانی فاتح اورست
نظر شما